หากใครอ่านไดอารี่นี้มานานพอสมควร จะรู้และเข้าใจได้ว่า โอ๋เป็นคนแบบไหน

คนไม่รู้ ย่อมไม่ผิด ที่เขาจะคิดเอาจากตัวหนังสือ

คนส่วนใหญ่ มักชอบแก้ปัญหา หรือหาทางออกให้คนอื่นได้ ง่าย กว่าแก้ปัญหาหรือหาทางของตัวเอง

นี่ เป็นสิ่งที่ทำให้โอ๋เข้าใจอะไรได้มากขึ้น

 

โอ่ไม่ใช่คนเรื่องมาก หรือ มากเรื่อง
แต่โอ๋เป็นคนละเอียดอ่อนกับสิ่งที่ใส่ใจ

 

โอ๋ไม่ใช่คนที่เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่(ถ้าไม่ใช่กับพี่เบิร์ด...ฮ่าๆ)

โอ๋ใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นเสมอ

 

ปัญหาเรื่องที่ว่า น้องท้องฟ้าควรจะถูกเลี้ยงอยู่ไหน
ที่จริง คนที่มีสิทธิ์ในการตัดสินใจมากที่สุด คือ พ่อและแม่ของเด็ก

ดังนั้น โปรดเคารพการตัดสินใจ(ที่ผ่านการคิดแล้วคิดอีก)

เรื่องที่ไม่อยากให้น้องไปเลี้ยงที่บ้านป๋ากับแม่ ไม่ใช่แค่ความคิดของโอ๋คนเดียว
พี่เบิร์ดก็คิด ม๊าพี่เบิร์ดก็คิด และอีกคนที่มีบทบาทในเวลานี้ นั่นคือ พี่เลี้ยงของน้องท้องฟ้า

ตั้งแต่วันที่อยู่ที่บ้านป๋ากับแม่โอ๋แล้ว ที่โอ๋ถามนิดว่า รู้สึกยังไงบ้าง? อยู่นี่สบายใจไหม? ชอบไหม?
นิดบอกว่า ชอบที่น้องท้องฟ้าร่าเริง ได้เจอคนเยอะ แต่มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่โอ๋

นิดมีความคิดเห็นที่ตรงกับโอ๋ตั้งแต่แรก

ก่อนที่คนอื่นจะคิดอะไรไปในแบบของตัวเอง ต้องได้สัมผัสมันด้วยตัวเองก่อนด้วย

 

ไม่ใช่ว่าบ้านป๋าหรือแม่ ไม่ดี
บ้านป๋ากับแม่ไม่ใช่เล็กๆ เรามีเนื้อที่ มีบริเวณกว้าง แต่มันขาดความสะดวกในเรื่องอุปกรณ์
เพราะบ้านนี้ ขาดคนเอาใจใส่ดูแล มาตั้งแต่ป๋าเริ่มไปมีครอบครัวเล็ก
แม่โอ๋ก็ขาดความรู้สึกที่จะใส่ใจในความเป็นบ้าน และแม่โอ๋ก็ไม่ใช่แม่บ้านแม่เรือน
บ้านนี้ เวลาคนอื่นๆไปทำงานหรือเรียน(ป๋ากับแม่ไปทำงาน น้องชายโอ๋ไปเรียน) บ้านก็ร้างและเงียบ

จากที่นิดไปสัมผัส นิดยังบอกว่า มันวังเวงต่างกัน

 

คนนอก ชอบคิดแทน คนใน

 

อยู่ดีๆ วันนี้ นั่งคุยเล่นกันอยู่กับนิด และน้องท้องฟ้า

นิดก็บอกขึ้นมาว่า

"นิดว่า นิดมาคิดๆดูแล้ว นิดอยากให้เลี้ยงน้องที่นี่มากกว่า ที่นี่มันสะดวกสบายในการหยิบใช้ของมากกว่า
ของน้องก็อยู่ที่นี่ทั้งนั้น ไปนู่นทีก็ต้องขนไปที มันลำบาก แล้วนิดไม่อยากให้เด็กเล็กๆอย่างท้องฟ้าต้องเดินทางบ่อยๆ
ที่จริงอยู่นี่ก็ไม่มีปัญหาอะไรนะโอ๋ เพราะนิดก็มีพี่แดง พี่ปุ๋ย คุยกันได้ ไม่เหงา
ส่วนท้องฟ้า นิดคอยอุ้มพาไปบ้านเด็กแฝดก็ได้ ไม่เหนื่อยอะไร
แล้วพี่เอ๋เค้ามาค้างตอนโอ่ไปบินไม่ได้เหรอ เค้าจะโกรธไหม
ยังไง โอ๋ลองตัดสินใจอีกทีแล้วกัน เพราะไปอยู่นู่น มันก็ได้อย่างเสียอย่าง"

 

นี่คือความรู้สึกจากนิด ที่โอ๋ไม่เคยบังคับ

โอ๋ให้เลือกว่า อยากเลี้ยงน้องแบบไหน ที่ไหน

ไม่เคยบงการความรู้สึก เพราะนิด จะเป็นอีกคนที่ใช้เวลาอยู่กับน้องมากพอสมควร

 

นิดยังบอกเลยว่า มันไม่สะดวก

เพราะอะไร

เพราะเราเลี้ยงน้องท้องฟ้า ในที่ที่สะดวก มีทุกอย่างหยิบจับได้ง่าย ข้าวของครบครัน ปลอดโปร่ง ตั้งแต่เริ่มแรก
พี่เลี้ยงก็เคยชินกับบรรยากาศแบบนี้แต่แรก

เมื่อเขาได้มีโอกาสไปเจออีกสถานที่หนึ่ง จึงเกิดการเปรียบเทียบเองโดยอัตโนมัติ

หากน้องท้องฟ้าถูกเลี้ยงดูตั้งแต่เล็กในบ้านป๋ากับแม่โอ๋ มันคงไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน

ขอให้ทุกคนเข้าใจ

 

 

 

 

แต่บทสรุปก็สรุปมาแล้วว่า โอ๋เอาน้องไปเลี้ยงที่บ้านนู้นตอนโอ๋ไม่อยู่

นี่จะเป็นการทดลอง สำหรับ 10 วันที่โอ๋จะไม่อยู่

 

ต้องลองดูกัน

 

ยังไง พี่เอ๋ ก็ซื้อเปลมารอรับน้องท้องฟ้าแล้ว
ไม่ไป เดี๋ยวจะมีน้อยใจ

ส่วนป๋ากับแม่ ไปหาได้ตลอด เพราะเดินไปบ้านพี่เอ๋ ยังไม่ถึง 10 นาทีเลย
แต่จะเดินต้องระวัง เพราะบ้านติดถนน

 

 

คนอื่นที่ไม่รู้อะไรเลย ก็เป็นแค่คนอื่น ที่พยาพยามแทนตัวเองเป็นอีกคน
แต่ยังไง ก็ไม่มีวันเข้าใจทุกๆอย่างได้

 

ที่ไหนก็ดี หากมีความรัก ความอบอุ่น

 

ปล. พี่นังเมีย โอ๋อยากเลิกทำงานนี้มากๆคะ บ่นมาตลอด แต่เรามีภาระ อย่างเช่น เฉพาะค่าผ่อนบ้านต่อเดือนก็ 34000 บาทแล้ว
(เคยเล่าไว้ในไดอารี่หน้าหนึ่งแล้ว) จะให้พี่เบิร์ดรับภาระคนเดียว ก็หนักเกิน โอ๋ช่วยได้ ก็ช่วยไปก่อน 
ในเมื่อมันเป็นอีกแหล่งรายได้หนึ่ง แต่ใช่ว่าโอ๋จะไม่มองหางานอื่นนะคะ แต่ก็ต้องเลือกกันพอสมควร
เพราะถึงแม้โอ๋จะมาทำงานในประเทศ ก็ยังคงต้องอาศัยพี่เลี้ยง
ยังไง หากร้านโจ๊ก พี่นังเมียสนใจ ติดต่อได้นะคะ ฮ่าๆ
ปล.วันครอบครัว บินกับนุท ฝาแฝดของผม

<< " น้องท้องฟ้าของทุกคน"